«هرگز نخورد آب، زمینی که بلند است»

روش تبليغى همه پیامبران الهی بر تواضع و فروتنى استوار گشته است؛ زیرا كسى كه مى‏خواهد پيامى، آن هم پيام پروردگار را به مردم برساند، بايد در مقابل مردم در نهايت درجه خضوع و فروتنی باشد. يعنى پرمدعايى نكند، اظهار منيت و خود ستایی ننماید، مردم را تحقير نكند و در نقطه مقابل، با مستکبران و فخر فروشان، برخورد نماید. چنین رفتاری الهی باعث آن می شود که حرف و کلام پیام آوران وحی بر دل و جان مردم نقش ببندد و اثر کند. پیامبر بزرگ الهی، حضرت عیسی مسیح(علیه السلام) نیز از این قاعده کلی مستثنی نبود و به پیروان خویش نیز می آموخت که این گونه باشند.
روزی مسیح (عليه السلام) به نزد حواريون(1) رفت و گفت: من خواهش و حاجتى دارم، اگر قول مى‏دهيد آن را برآوريد، بگويم.
حواريين گفتند: ای نبی خدا! هرچه امر كنى، اطاعت مى‏كنيم.
عيسى (عليه السلام) از جای خویش برخاست و سپس به طرف پای آنها خم شد و شروع به شستن پای يكايك آنها نمود. حواريون در خود احساس ناراحتى و خجالت ‏كردند، ولى چون قول داده بودند خواهش عيسى (عليه السلام) را بپذيرند، تسليم بودند و آن حضرت نیز پاى آنها را می­شست. همين كه كار به پایان رسيد، حواريين گفتند: ای پیامبر خدا! تو معلم ما هستى، شايسته اين بود كه ما پاى تو را مى‏شستيم نه تو پاى ما را!
حضرت عيسى بن مریم (عليهما السلام) فرمود: اين كار را كردم براى اين كه به شما یاد دهم كه از همه مردم سزاوارتر به اين كه خدمت مردم را به عهده بگيرد، عالم است. اين كار را كردم تا تواضع كرده باشم و شما درس تواضع را فرا گيريد و بعد از من كه عهده‏دار تعليم و ارشاد مردم مى‏شويد، راه و روش خود را تواضع و خدمت خلق قرار دهيد. اساسا حكمت در بستر تواضع رشد مى‏كند نه در بستر تكبر، همان گونه كه گياه در زمين نرم دشت مى‏رويد نه در زمين سخت كوهستان.

منبع:  www.roshd.org